1989-1995 początek transformacji ustrojowej w Polsce
Był to zadziwiający czas na przedmiot sztuki performance. upadek ustroju politycznego w roku 1989 i zupa dni wolności zastają sztukę performance w całkowitym letargu; organizacyjnym, ideowym i ekonomicznym. dopiero po 2 – 4 latach powstawały festiwale sztuki performance (Real Time, Sopot 1991, zatrzask Wyobraźni, Bytów 1993, forteca Sztuki, gród podwawelski 1993, audio Art, gród podwawelski 1993, WRO, Wrocław 1993, Interakcje, Piotrków Trybunalski 1998) i wiele innych imprez, które w przyspieszonym tempie dały polskim artystom szansę nawiązania naturalnego i prawie natychmiastowego kontaktu z artystami zagranicznymi. przede wszystkim lat 90. istotna rolę biorąc wobec uwagę normalnych relacji ze światem odegrali tacy artyści jak: Alastair MacLennan, Borys Nieslony, Paul Panhuysen, Seji Shimoda i Richard Martel. to dzięki tym artystom i nie kuratorom pracującym w instytucjach nastąpił śmigły skręt ku połączeniu performerów z Europy Wschodniej z Zachodem. należy racja silnie podkreślić, że to połączenie z obu stron nastąpiło na płaszczyźnie alternatywnej to znaczy pobliżu granic z oficjalnymi układami sztuki.
Nowi artyści na scenie polskiego performance:
- Alicja Żebrowska (Kraków)
- Andrzej Awsiej (Gdańsk)
- Antoni Szoska (Kraków)
- Grupa C.U.K.T. (Gdańsk)
- Czesław Minkus (Kraków)
- Dariusz Fodczuk (Bielsko-Biała)
- Grupa "Księżyc" (Warszawa)
- Iliana Alvarado (Warszawa)
- Jacek Niegoda (CUKT) (Gdańsk)
- Marek Rogulski (Gdańsk)
- Mikołaj Robert Jurkowski (CUKT) (Gdańsk)
- Piotr Wyrzykowski (CUKT) (Gdańsk)
- Tomasz Kitliński (Lublin)
- Witosław czerwonka (Gdańsk)
- Wojciech Kowalczyk (Bydgoszcz)
- Wojciech Zamiara (Bydgoszcz)
- Zbigniew Karkowski (Kraków)
- Zdzisław Kwiatkowski (Lublin)